holme's profile๐oO เรื่องเห็ดๆของคนหัวเ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 21 แค่อยากจะบอกว่าคิดถึง พวกมึง หวะวันนี้ตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ ตี 5 ได้มั้ง ตื่นมาทำอารายน่ะหรอ ก้อตื่นมาทำรายงานของท่านพี่ชายสุดที่รัก ที่จะจบแหล่มิจบแหล่อยู่แล้ว ก้อต้องช่วยๆกันไป
ตื่นมาก้อเบลอๆ
 (เบลอแบบว่ารักแถบ) เพราะว่านอนไปชั่วโมงก่าๆเอง  ก้อนะ กลับมาก้อจะตี 1 แล้ว
ไปกินข้าวกับเพื่อนสมัยมัธยมมา นัดรวมตัวกันที่ร้านอารายว้า สวนอโศกมั้ง หรืออารายซักอย่างอ่ะ ก่อนโรงพยาบาลจักษุรัตนิน
ก้อดีนะบรรยากาศดี ค่อนข้างเป็นส่วนตัวดีอ่ะ เพราะคนไม่เยอะ ในร้านก้อแยกเป็นโซนๆโซนพั่บๆ (ผับ) โซน restaurant และก้อโซนคาราโอเกะ
วันหลังจะนัดกันมาร้องนะ ทุ่ม - ตีหนึ่ง 1200 บาท โอเคเลย ถูกกว่ามาบุญครอง แต่อาหารค่อนข้างแพงเลย โฆษณาให้ร้านมาเยอะแหละ555 ต่อนะ
แต่ที่เด็ดกว่านั้นการนัดครั้งนี้สุดยอดมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะรวมตัวกันได้เยอะขนาดนี้ แมร่ง มากัน 5 คน เห็ดดอก + ดอกทอน มากเลย แอบเซรงๆเล็กน้อยถึงปานกลาง ก้อมีอารมณ์เสียแบบกระจายๆอยู่ทั่วโต๊ะ แต่ก้อไม่เป็นไร สนุกไปตามอัตถภาพ 5 คน
 ก้อสนุกดี แต่ก้อไม่ได้เป็นไร ครายมาได้ก้อมา เด๊วงานหน้าค่อยนัดกันใหม่ คุยกันหลายเรื่อง มากๆ ย้อนกลับไปวัยเด็ก ขำดี สมัยที่ยังล้อชื่อพ่อแม่อยู่ ไม่อยากจะบอกว่าจะเพื่อนเก่าๆได้เยอะมาก คงเพราะเป็นคนติดเพื่อนมั้ง เลยจำได้เยอะ จำได้ไปถึงชื่อพ่อ ชื่อแม่ เลย 555 คิดถึงเพื่อนหลายๆคนมากเลย คราวหน้าน่าจะรวมตัวกันให้ได้เยอะกว่านี้นะ จะแฮปปี้มากเลย คิดถึงทุกคนเลยนะ
PS I ผู้ที่ร่วมชะตากรรมในครั้งนี้ สุจุ๋ม อาผี เจ๊มง แล้วก้อ เต้ย(แฟนเจ๊มง เราก้อนับเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อน PSM ไปแล้ว) แล้วอีกคนที่สำคัญ ก้อคือกระผมเอง
PS II ผู้ที่ไม่ได้มา คิมุ ขอโทดน้า ไม่รู้ว่าไม่สบายมากเข้าโรงพยาบาล เลยไปบ่นๆ 555 แต่อยากให้รู้ว่าเราก้อพูดเล่นๆไปงั้นๆอ่ะ อย่าคิดมากนะ หายเร็วๆล่ะ คิดถึง จุ๊บๆ
 PS III อาหมี ตัวต้นคิดแต่แมร่งหนีไปภูเก็ต กวนวัยรุ่นมาก เมิงงงงงงง เด๊วไปทุบทีมกะเสดที่ภูเก็ต สาดดดด
PS IV เจน มิ้ง พัน น้องส้ม ไอ้ไอซ์ เต๋อ บอล เบียร์ ไต๋ ครายอีกวะ นึกไม่ออก เอาเป็นว่าคิดถึงหมดนะ
(แรดมาก + เบลอมากนึกอารายไม่ค่อยออก)ไปอาบน้ำแหละ นึกไรไม่ออก อย่างแท้เจรงแหละ
ลืม ไป เด๊ว กระผม จะ ไป ภูเก็ต นะ ครับ คง อาจ จะ ไม่ ได้ ออน พัก ใหญ่ ๆ ถ้า คิด ถึง ก้อ โทร มา ได้ June 02 บานบุรีที่ริมรั้วอิอิ อันนี้คงเป็นการอัพบล็อกที่มีสาระจริงๆเป็นครั้งแรกของผมเลยนะครับ
และภาษาที่ใช้ในที่นี้จะพยายาม ใช้ภาษาที่ถูกต้องตามแบบแผน
ซึ่งหากมีข้อผิดพลาดก็หวังว่าทุกคนคงจะช่วยแนะนำนะครับ
ถ้ามีขอเสนอแนะอะไรก็บอกมาได้เลย เต็มที่ นะครับ
บทความ "บานบุรีที่ริมรั้ว" เป็นบทความของคุณประภัสสร เสวิกุล
ซึ่งผมได้คัดลอกมาจาก "เก็บความรักฉันไว้ในใจเธอ" ของสำนักพิมพ์อรุณ ในเครืออมรินทร์
เพื่อให้ทุกคนได้อ่านกันเพราะเห็นว่าเป็นบทความที่แสดงถึงความเป็นไปของชีวิต
เพื่อที่เราจะได้ทำใจยอมรับต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นและพร้อมที่จะเติบโตต่อไป
แม้ว่าจะต้องประสบอุปสรรคต่างๆมากมาย
บานบุรีที่ริมรั้ว
____________________________
ผมปลูกบานบุรีไว้ที่ข้างบ้านหลังเก่าและดูแลมันยังกับลูกอ่อน
ชั่วฝนเดียวก็ทอดยอดขึ้นบนหลังคาโรงรถ
เผลออีกสักพักก็เลื้อยคลุมกระเบื้องอวดดอกสีเหลืองลออ
แม้จะเป็นดอกไม้ที่ไร้กลิ่นหรือมีราคาค่างวด
แต่ลำพังแค่รูปดอกและความดกดื่น
ก็สามารถผูกรัดจิตใจของคนที่พบเห็นได้เสมอ
หลายปีผ่านไป ตัวบ้านและโรงรถเสื่อมโทรมสภาพไปตามกาลเวลา
จนจำเป็นต้องรื้อถอนเพื่อปลูกสร้างใหม่
บานบุรียังคงออกดอกราวกับไม่รับรู้ถึง
ความเปลี่ยนแปลงและชะตากรรมของตัวมันเอง
กระทั่งวันที่มีดและจอบเสียมของคนงาน
ตัด - ขุดมันออกจากพื้นดินที่เคยฝังราก
ผมอดที่จะใจหายไม่ได้เมื่อไม่มีบานบุรีอยู่ในบ้านอีกต่อไป
แต่ก็พยายามทำใจว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นเรื่องปกติของโลก
หนึ่งปีผ่านไป มองออกไปในที่ว่างนอกรั้ว
แลลออด้วยสีเหลืองอร่ามของบานบุรีที่งอกงามแซมพงอ้อและกอหญ้า
เป็นเชื้อสายของบานบุรีที่เคยขึ้นอยู่ในบ้านผม
และบานบุรีที่ถูกคนงานจับโยนออกไปอย่างสิ่งที่ไร้ค่า...แต่วันนี้
มันยังคงยืนหยัดขึ้นมาใหม่อย่างท้าทายโชคชะตา
โดยไม่ยี่หระต่อสิ่งใด และผมอุปาทานว่า
มันงดงามกว่าตอนที่ผมคอยประคบประหงมเสียด้วยซ้ำ
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่การผ่านพ้นอุปสรรคที่ไม่คาดคิดเหล่านั้น
ย่อมทำให้เรากล้าแกร่งและเข้าใจความจริงของชีวิตมากขึ้น
ประภัสสร เสวิกุล
อ่านจบแล้วคิดยังไงกันบ้างอ่ะ โดยส่วนตัวเราชอบบทความนี้มากเลย
คงเพราะการที่ดอกบานบุรีเป็นตัวของมันเองแบบนี้
ดอกบานบุรีที่ดูไม่มีคุณค่าอะไร กลิ่นหอมก็ไม่มี หาก็ง่ายพบได้ทั่วไป
แต่เมื่อไรที่เราได้ให้หันไปมองมัน เราก็จะรู้สบายใจ สดชื่นขึ้นทันที
และถึงแม้มันเองจะเป็นไม้เลื้อย ที่แสนจะดูต่ำต้อย อยู่เลียดติดพื้น
แต่ก็มันยังสามารถเลื้อยขึ้นมาเพื่อรับแสงอาทิตย์และยังสร้างร่มเงา
รวมถึงพลังในการดำเนินชีวิตของมันเองนั้น แม้ว่าจะถูกตัด - ขุด
หากไม่ตายซะจริงๆก็พร้อมที่จะเจริญเติบโตงอกงามขึ้นมาใหม่
เปรียบกับคนเราหากเรายังมีชีวิตและจิตใจที่ต้องสู้และเผชิญกับอุปสรรคที่เกิดขึ้น
แม้ว่าจะเล็กหรือใหญ่ หากเราผ่านพ้นมาได้ เมื่อนั้นเราก็จิ่งเติบโตและงดงามยิ่งขึุ้น ครายว่าคนไทยไม่รักการเรียนรู้ ผมงี้เถียงขาดใจเนื่องจากวันนี้อารมณ์ดี ก้อเลยมาอัพบล็อกซะหน่อย
หลังจากไม่ได้อัพไม่ได้อัพมานานนมจนนมยาน 55+
ก้อเลยขออัพก่อนไปอินโดฯ ม่่ะจ่ายอัพยาน้า
วันนี้ตอนแรกว่าจะไปแลกตังช่วงบ่ายๆ แถวประตูน้ำมีร้านนึงให้ราคาดีมาก ก่อนไปอินโด
แต่ด้วยกิจวัตรประจำวันที่ต้องแวะสะพานความยก่อนเพื่อซื้อการ์ตูน
ระหว่างที่กำลังเลือการ์ตูนติดเรตอยู่ 55+ ม่ายช่ายๆ
ก้อมีโทรศัพท์จากพี่สาวบังเกิดเกล้าที่หัวเหม่งๆ 55+ โทรมาใช้งาน
หวัดดีคร้บ
60 แก้วหรอ
(อธิบายมุข 60 = 5*12 = 5 โหล = ฮัลโหล) 55+
(แออบคิดในใจก้อกรุส์นะซิ 55+) มีไรหรอคร้าบพี่ ...
.
..
...
....
.....
คุยกันเรื่องแลกตัง ที่จะเอาไปอินโด
.....
....
...
..
.
แล้วแก้วอยู่ไหนหรอ (เริ่มเข้าเรื่อง)
ก้ออยู่สะพานควายอ่ะคร้าบ แวะมาซื้อการ์ตูน
แก้ว คือมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย
มีไรหรอ
.
..
...
....
.....
คุยเรื่องไปซื้อขี้ผึ้งจัดฟัน+แปรงจัดฟัน ให้พี่เค้า
.....
....
...
..
.
ปล. คำพูดของพี่หัวเหม่งจะเป็นสีเทานะ ส่วนของสุดหล่อจะเป็นสีส้ม 55+
แล้วก้อต้องรีบบึ่งไปอนุสาวรีย์แบบด่วนๆ เพราะ คณะทันตะของมหิดล
เค้าปิดกันบ่าย 3 หลังจากซื้ออารายเรียบร้อย
กำลังคิดอยู่ว่าว่าจะไปแรดที่ไหนต่อดี
แต่ก้อตัดสินใจไม่ไปเพราะยังไม่ได้เก็บกระเป๋าเลยแรดไม่ออก
ก้อเลยเดินๆมาเพื่อจะขึ้นรถตรงอนุสาวรีย์เผื่อจะกลับบ้าน
ขณะเดินๆ ก้อสะดุดกับอารายบางอย่างที่ดูขัดกัน แต่ดูดีอ่ะ
คือเจอคนที่มีลักษณะคล้ายคนเก็บขยะตามสี่แยกอ่ะ กำลังเขียนอารายสักอย่างอยู่
ก้อแปลกใจ เลยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ต้องร้องคร้าบ ต้องร้อง
โอ้ววววววววว แม่เจ้าาาาาาาาาา !!!!!!
เค้ากำลังเขียน ไดอารี่อยู่ เลยดูใกล้เข้าไปอีก
YEDDDDDDDDDDDDD
แต่มันไม่ใช่แค่นี้ เค้าเขียนเป็นภาษาอังกฤษ
สุดยอดคร้าบ เปิดดิกด้วย เขียนเป็นประโยคๆเลย
คือแบบประทับใจมากในความพยายามของเค้ามาก
(ไม่ได้ดูถูกนะ พูดจากใจจริงๆ)
ที่แม้จะเลือกเกิดไม่ได้แต่ก้อมีความพยายามที่จะเรียนรู้ในสิ่งต่าง
คนเราวัดกันที่ภายนอกไม่ได้จริงๆ
รู้สึกละอายใจมากที่ตัวเองมีพร้อมในหลายๆด้านแต่ทำตัวแบบนี้ เหอๆ
ก้อต้องพยายามกันต่อไปไม่ให้พลาดอีก
ก้อเดินไปขึ้นรถเมล์ถึงบ้านแล้วก้อต้องนั่งสองแถวต่อ ทำไงได้ก้อบ้านกรุมันบ้านนอกนี่ว้า
ก้อยืนโหนๆอยู่ก้อไปเห็นเด็กคนนึงกะลังอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่
เด็กคนนี้อายุไม่น่าเกิน 5-6 ขวบอ่ะ แต่กลับบ้านเองคนเดียว
แล้วก้อพยายามสะกดตัวหนังสือในการ์ตูนเผื่อที่จะทำความเข้าใจ
เราว่าครายมาเห็นก้อต้องอมยิ้มอ่ะ ประทับใจอีกแล้ว ประทับใจง่ายเจรงๆ
ภาพเด็กตัวเล็กๆ ทำปากขมุบขมิบ แต่ที่ขำอีกอย่าง คือ มันเป็นการ์ตูนที่อ่านแบบญี่ปุ่น คือจากหลังมาหน้า
แต่เด็กคนนี้อ่านจากหน้ามาหลัง (แล้วจะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย)
พอถึงป้ายก้อต้องกดกริ่ง ด้วยคาวมที่ตัวเองยังตัวเล็กๆอยู่ พอๆกับน้องสวป็อบเลย 55+
กดเลยกดไม่ถึง ก้อบอก ปี้่ก้าบ กดฉิ่งให้หน่อย 55+
ถ้าเป็นผู้หญิงพูดเราคงคิดมากแหละน้าแต่นี่เป็นเด็กก้อเลยพยายามไม่คิดไร 55+
ก้อมีแถวนี้แหละเรื่องวันนี้ที่ทำให้เรามีความนสุข
From above
ทุกคนคงเห็นว่า คนไทยรักการอ่านกันขนาดนั้น
ไม่เลือกอายุ หรือฐานะเลย
ฉะนั้นถ้าครายมาว่าคนไทยไม่รักการเรียนรู้นี่
ผมจะเถียงจน...มันยอมแพ้แหละ 55+
April 23 ถึงจะเหนื่อยและอ่อนล้ากับเธอมากแค่ไหน แต่ผมก็ทำใจให้เกลียดเธอไม่ได้ Part I เอ่อ วันนี้ขอซีเรียสกับชีวิตนิดนึงแล้วกันนะครับ ทุกๆคนไม่ต้องตกใจ 55+
มันเป็นเรื่องจริงที่ผมจะเล่าให้ฟังถึงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอคนหนึ่ง
ลองอ่านกันดูแล้วกันนะ ยาวหน่อย
จริงๆผมได้ยินเรื่องเธอมานานแล้วแหละ ตั้งแต่ผมอยู่ม.ปลายและผมได้พยายามรู้จักกับเธอโดยผ่านรุ่นพี่ที่จบออกไปแล้ว
แต่ด้วยการที่รุ่นพี่ของผมนั้นไม่ค่อยใสใจในการประสานความสัมพันธ์ของเราเท่าไร นักบวกกับอีกหลายๆปัจจัย
ไม่ว่าจะเป็นระยะทางที่เราห่างกัน(ในตอนนั้นบ้านผมยังไม่มีอินเตอร์เนต)
หรือข้อห้ามข้อทางโรงเรียนจึงทำให้ผมล้มเลิกที่จะติดต่อหรือจะทำความรู้จักกับเธอไประยะหนึ่ง
 ต่อมาเมื่อผมได้เข้ามหาวิทยาลัย ผมได้รู้จักกับเธออีกครั้ง โดยผ่านรุ่นพี่อีกกลุ่มหนึ่ง
รุ่นพี่ที่แสนดีนั้นได้พยายามให้ผมได้ทำความสนิทสนมกับเธอ
แต่เนื่องจากตอนนั้นผมได้มีเธอที่ใช่อยู่แล้วและก็หลายคนอยู่แล้วด้วย 55+
(จริงๆแล้วผมก็ผ่านเรื่องแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว)
และด้วยที่เราไม่ได้ติดต่อกันมานานทำให้ผมไม่ค่อยใส่ใจกับความสัมพันธ์มากเท่าใดนัก
อีกอย่างผมฟังเรื่องที่เธอและรุ่นพี่คุยกันไม่ได้ คงเพราะเราคุยกันคนละภาษา ผมจึงเลิกที่ใส่ใจกับเธอ
 จนผมได้ขึ้นมาอยู่ปี 2 ตอนนั้นเองผมก็เริ่มเบื่อความจำเจของคนเก่าพยายามหาอะไรที่แปลกใหม่
ที่สามารถตอบสนองความต้องการของผมได้ ซึ่งคนเก่าที่ผมเคยคบไม่สามารถให้ได้
แต่ยอมรับว่าก้อเคยมีคนหนึ่งที่ผมคบ เธอคนนั้นก้อสร้างความแปลกใหม่ให้ผมตลอดเวลาเหมือนกัน
และผมก้อจินตนาการตลอดเวลาที่อยู่กับเธอเลยล่ะ ว่าจะสัมผัสจุดไหนถึงจะดี
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเราก้อต้องจบลงเพราะผมกับเธอคงสามารถถึงจุดสุดยอดได้
แต่ก้อคงทำได้นะถ้าผมพยายามอีกหน่อยแต่ก้อผิดที่ผมเองที่ตอนนั้นไม่มีความพยายามพอ
 ผมได้เลิกไปหลายคนแล้วจึงได้กลับมามองดูเธออีกครั้งเธอที่มอบความแปลกใหม่ให้กับชีวิตของผม
ผมจึงได้เริ่มทำความรู้จักกับเธออย่างจริงๆจังๆ อีกครั้งแม้ว่าผมจะแอบคิดในใจว่า
เด๊วก้อคงอีหรอบเดิม ที่เลิกลากันไป แต่ก้อยังติดต่อกันอยู่นะ คนที่เลิกไปแล้วอ่ะ
 เธอเป็นคนรู้จักคนมากหน้าหลายตา และมีสังคมหลายระดับ เธอผ่านมือชายมาหลายคน เจรงๆ ก้อไม่ใช่แค่ผู้ชายหรอก
เท่าที่ผมดูนะ (ตอนหลังผมมาทราบว่ามีรุ่นน้อง หลายคน สนใจเธอ และบางคนก้อได้ลองเธอแล้ว)
แต่ในตอนช่วงแรกที่ผมได้คบกับเธอ ในตอนนั้นเพื่อนผมอีกคนก้อได้ลองคบกับเธออยู่ด้วย
ช่วงนั้นผมก้อมีโมโหเพื่อนคนนั้นบ้าง ก้อไม่ใช่เรื่องอื่นใด แต่เป็นเรื่องระหว่างเรา 3 คน
ตอนหลังเพื่อนคนนี้ของผมก้อเลิกคบกับเธอไปแต่ก้อยังมีต่อต่อกันบ้างซึ่งผมก้อรู้นะ แต่คงไม่สามารถทำอะไรได้
 ตลอดเวลาที่เราได้ลองคบกัน ผมต้องปวดหัวเสมอเวลาอยู่กับเธอ และได้รับคำติฉินต่างๆนานา
เพราะอารายนะหรอ เพราะกับเธเอนั้นเล่นกันทั้งบนรถ บนโต๊ะ ที่ชมรม คนที่เห็นผมเล่นกับเธอนั้นก้อไม่พอใจ
ก้อได้เตือน+สอนว่าควรทำอย่างงั้นอย่างงี้ ซึ่งผมก้อรู้สึกกดดันเหมือนกันนะที่ต้องทำตาม
แต่ผมก้อรับฟังและพร้อมี่จะปรับปรุง เพื่อให้ไม่โดนว่าได้และผมก้อยังคบกับเธออยู่
โดยไม่สนใจคนรอบข้าง และพยายามทำตัวไม่ให้คนเหล่านั้นว่าได้ แต่ก้อยังมีบ้างอยู่ดีแหละ
เพราะผมก้อคนทำมะดานะ ต้องมีเผลอรู้อดใจไม่ได้บ้างแหละ
 มีปิดเทอมช่วงนึงที่ผมได้อยู่กับทุกวัน เกือบทั้งวันช่วงเวลานั้นผมไม่สามารถบอกได้ว่าผมมีความสุขหรือป่าว
เพราะผมต้องเหนื่อยมากระหว่างที่ผมอยู่กับเธอ ถึงขนาดนั้นกลับบ้านไปต้องนอนพักเอาแรง(ๆ)กันเลยทีเดียว
(ที่มีไม้ยมกเพราะว่า ให้รู้ว่า ต้องนอนเอาแรง หลายรอบ มันเหนื่อยมากเจรงๆ)
นั้นก้อเป็นอีกเหผลหนึ่ง แต่อีกเหตุผลหนึ่ง
คงเพราะผมก้อต้องปวดหัวกับเธอตลอดเวลาที่อยู่กับเธออยู่ดี อย่างที่บอกไปตอนแรกแหละ
แต่ก้อบ่นไปงั้นๆแหละ เจรงๆแล้วผมมีความสุขมาก ผมรู้ว่าผมไม่สามารถที่จะปฏิเสธความต้องการส่วนลึกที่อยากอยู่กับเธอได้เธอ
ผมอยากอยู่กับเธอ อยากสัมผัสเธอ อยากจับเธอ อยาก...มากมาย
ถ้าคนไม่รู้จักเธอ ผมคงไม่สามารถอธิบายได้ว่า อยากทำอารายกับเธอบ้าง มันหลายท่าเหลือเกิน บรรยายไม่ถูกอ่ะ
เอาเป็นว่าผมอยากเล่นเธอทุกท่าเลย ทุกท่าเท่าที่ผมนึกออก
เพราะความที่เธอเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ทำให้ผมต้องพยายามปรับตัวให้เข้ากับเธออยู่ตลอด
นั้นแหละมั้งที่ทำให้ผมไม่เบื่อเธอ และมีความสุขมาก
ผมรู้แต่เพียงว่าผมคิดถึงเธอเกือบตลอดเวลา ถึงขนาดเก็บเธอไปฝัน จนละเมออกมา (รุ่นน้องบอกมา)
เรื่องระหว่างผมกับเธอยังไม่จบนะครับ เด๊วผมจะกลับมาอัพ เพราะมีความทรงจำบางส่วนที่ได้ลืมเลือนไปบ้าง
เพราะประสยบกสรณ์ที่ผมได้อยู่กับเธอนั้นมันช่างมากมายเหลือเกิน
ปล. ผมเขียน love sory นะไม่ได้เขียน sex story ฉะนั้นไม่ต้องคิดมากล่ะ 55+ April 17 กรุเครียด เครียด + ฮาสาดดดดดดดดดดดดดด อีกครั้งในรอบหลายปี ที่ดูหนังแล้วเครียดอย่างนี้ วันนี้ไปดูแฝดมา ขนาดฟังเพื่อนเล่าให้ฟังตั้งหลายรอบ ถึงขนาดกรอกหูแล้วก้อเหอะ แต่ก้อยังเครียดอยู่ดีแมร่ง น่ากลัวอิ๊บ มาช่าก้อแสดงดี๊ดี แสดงจนผม...แข็ง เลยตกใจมากๆ ตัวแข็งนะจ๊ะ อย่าคิดมากๆ ก้อไม่ให้เครียดได้ไง นั่งก้อข้างหลัง แถมข้างๆยังไม่มีครายอีก คนในโรงก้อน้อย เพราะหนังใกล้จะออกแล้ว สรุปว่าเป็นหนังที่ดูแล้วน่ากลัวดี ไม่ดิไม่น่ากลัวอ่ะแต่มันก้อดูน่ากลัวอ่ะ บอกไม่ถูกวะ เอาเป็นว่าชอบแล้วกัน หลังจากดูหนังเครียดๆเสดดก้อไปดูหนังฮาสาดดๆ อย่างเมล์นรกฯ ต่อ แค่เห็นหน้า เทพ โน๊ต กิ๊ก ก้อขำแล้วอ่ะ ถ้าไม่คิดไรมากก้อดีนะ ขำดี ชอบอีกแล้ว อิมกะเฟสก้อน่ารักดี ชอบๆ ตอนหลังเหมือนจะซึ้ง+เส้าวะ แอบสงสารซูโม่กิ๊กอ่ะ เหอๆ ไปดูกันเองแล้วกัน ไม่อยาก spoiled อ่ะ เอาเป็นว่าเมล์นรกอ่ะ แค่หนังฉายก้อขำไปแลวเกือบชม.อ่ะ ไปดูกันเองแล้วกันนะ ไม่มีไรแหละ  April 14 ข่าวร้ายจ้า ข่าวร้ายมาแล้วจ้าT T ข่าวร้ายสำหรับคนเล่นพวกเกมกระดาน[Board games] ในกรุงเทพฯอ่ะ พึ่งจะรู้ว่า Settler มันได้ปิดกิจการลงแล้ว T T เส้านะเนี่ย ว่าจะไปเล่นหลังสงกรานต์ซะหน่อย เสียดายวะ หลายคนอาจจะสงสัย ร้านนี้มันร้านอารายวะ ทำไมต้องไปเสียใจด้วย Settler ก้อเป็นชื่อร้านเกมกระดานร้านนึงที่เอาชื่อเกมส์กระดานที่โด่งดังมาตั้งเป็นชื่อร้าน มี 3 สาขามั้งเท่าที่รู้นะ ไทย ที่นึง สิงค์โปร์แล้วที่ไหนอีกไม่รู้ เกมส์กระดานที่ว่า ก้อคล้ายๆพวกเกมเศรษฐ๊บ้านเราแหละ เหอๆ เสียดายว่ะ เซรงเลย อดกินมิลค์เชคด้วยอ่ะ เซรงกว่าอีก ... กลับมาได้รึป่าว กลับมาให้ชั้นเล่นที่ได้มั้ย คนดี ต่อจากนี้ จะไม่ให้ร้านผิดหวัง ... เพ้อแล้ว T T แต่เส้าเจรงๆนะเนี่ย เพราะ เหล่าสมาชิกชมรม BBC CU ก้อไปใช้บริการบ่อยๆ ถึงบ่อยมาก สอบแมร่งก้อยังไปกันเลย ฟิตจัด ก้อเกมส์มันหนุกนี่ว้า ก้อเลยรู้สึกพูกพันธ์มั้ง พี่ๆที่ร้าก้อสนิทกัน อัธยาศัยดี สรุปก้อเส้าแหละ เหอๆ เจรงๆ มีเรื่องจะอัพอีกมากมายแต่เซรงเลยยังไม่อัพ เด๊วมาอัพวันพรุ่ง หลังจากไปส่งเพื่อนไปออสก่อน มันบอกจะไปสูบกัญชาถูกกฏหมายที่นั่น 55+ March 04 สปอร์ตคลับ สปอร์ตครับ สปอร์ตเจรงๆวันนี้ไปสปอร์ตคลับ [sport club][RBSC] มา เจรงๆก้อไม่มีแข่งหรอกนะ แต่ต้องไปดูและศึกษาสไตล์การเล่นของพาร์ทเนอร์ตัวเองว่าเล่นเป็นไงบ้าง ด้วยความที่นอนตี5 แต่ต้องแหกตาตื่นตั้งแต่ 9 โมง มันเป็นอารายที่มันทรมานเจรงๆ (ยิ่งกว่าโดนแส้ฟาด+เทียนลนอีก)
 แต่ถามว่าตื่นมาทำไร ไม่รู้อ่ะก้อมันตื่นมาเอง ก้อไอ้เพราะไม่รู้จะทำอารายนั่นแหละเลยมานั่งเล่นเอ็มอ่ะ พอจะบ่ายๆก้อออกเดินทางไปสปอร์ตคลับแบบง่วงๆ งงๆ เบลอๆ  ไปถึงก้อนั่งดูด้วยความอยากเล่น T T กรุอยากเล่น อยากแข่งมั่งอ่ะ ทามมาย ทามมายถึงทำกับชั้นได้ เส้าเจรงๆ ก้อเลยไปนั่งเล่นเอาในเน็ต www.bridgebase.com (เผื่อครายสนใจอยากจะเล่น) เพราะวันนี้เอาโน๊ตบุ๊คไปด้วย+จะไปส่องกบ ด้วย แต่ทนความง่วงเป็น.... ไม่ไหวก้อเลยหลับไปตื่นมาอีกทีจะไปเข้าห้องน้ำที่สปอร์ตคลับ ย้ำนะตอนนี้อยู่สปอร์ตคลับ แล้วก้อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเหมือนตอนไปแหล่งสถานบันเทิงตอนกลางคืน มันชั่งเร้าอารมณ์เจรงๆ ว่าจะออกไปเต้นเลยนะเนี่ย 555 แต่ด้วยความสงสัยที่มากกว่าเลยเดินออกไปดูอีกห้องนึง โอ้ววววววววว !!!!!! แม่เจ้า กรุนึกว่าอยู่ตามเล้าจน์แถวรัชดา โยกกันสะบัด ส่ายก้นสุดฤทธิ์ แทบจะต้องไปจับไว้เด๊วสะโพกหลุดออกมาจะทำไง ก้อฟอร์ม แกล้งทำเป็นเดินผ่านจะไปลงลิฟต์ แต่ช่างมันเหอะ เลิกฟอร์มแหละ มายืนดูเต็มๆเลย ก้อไม่ถึงกับโป๊หรอกนะแค่ไม่ถอดชิ้นล่างเอง ตื่นเลยฮะ ผมตื่นเลยฮะ ไปคิดต่อเอาเองนะ ว่าอารายที่ตื่น เหอๆ อิจฉาวะ แมร่งจะเอาตังไปใส่ในบิกินี่เค้าก้อไม่มี ลืมหยิบเป๋าตังออกมา เซรง ไม่งั้นคงได้ดื่ม ด่ำ ฉ่ำ สุข กับนมเพื่อสุขภาพแหละ 555 ก้อไม่มีอารายมากหรอกอยากจะบอกแค่นี้แหละ ปล. คนรวยแมร่งก้อหื่นไม่แพ้กรุหรอกนะ 555 ฉะนั้นอย่าคิดว่าคนรวยจะต้องดูดีนะจ๊ะ เป็นแค่ mirage จ๊ะ
ปล. ตามชื่อนั่นแหละ สปอร์ตคลับ เค้าสปอร์ตสมชื่อเจรง กรุคงต้องไป...เล่นบริดจ์บ่อยๆซะแหละ January 11 Unknown Stories ขำๆนะ ไม่ซีเรียส มีไอ้เพื่อนตัวดีคนนึงคิดหาวิธีเล่นอารายแปลกๆมาก เรียก Blog Tag แล้วกัน ก้อเลยจะต้องมาโพสต์เรื่องของตัวเองไว้ คิดได้ไงเนี่ยแต่ก้อขำๆดีนะ ฮาดี +น่ารักดีด้วย
เป็นวิธีเสือกรู้เรื่องชาวบ้านได้อย่างแนบเนียนและมีประสิทธิภาพเจรงๆ 55+ ล้อเล่นๆ
 ก่อนอื่นก็ขออธิบายวิธีการก่อนนะ
Blog Tag ก็คล้ายๆกับการเล่นแปะแข็ง เมื่อเราโดนแปะ ก็จะต้องเล่าเรื่องราวของตนเอง โดยในที่นี้กำหนดว่าเป็นเรื่องราวที่ไม่ค่อยมีใครรู้ 5 อย่าง (ไม่จำเป็นต้องอุบาดนะ) จากนั้นก็ทำการแปะคนอื่นต่อไปอีก 5 คน (ห้ามแปะซ้ำคนที่เคยโดนแปะแล้ว) ฟังๆแล้วมันก็คือจดหมายลูกโซ่ดีๆนี่เอง เหอๆ คิมนี่ไม่ไหวเลยนะ หม้อแตกเด็ก เป็นเด็กยังเล็กแท้ๆ 55+ แถมยังร้อง A B C เพี้ยนอีก 55+ ขำมากๆ แล้วทามมายต้องเลือกกรูด้วยเนี่ยหา 55+
เออ แล้วไมเรียกชื่อคนอื่นเรียกชื่อเฉยๆ แต่เรียกชื่อเราต้องมียศให้ด้วยวะ ไม่ปลื้มนะเนี่ย จบ
แสดดดดดด มันช่างหาเรื่องให้กรูซะเจรงเลยนะ ไม่เล่าได้ป่าววะ อ่ะๆ เล่าก้อได้เห็นเป็นเพื่อนรักนะเนี่ย เพื่อนรักอยากเล่นก็ จัดไป ว่าแต่แล้วกรูจะเล่าเรื่องไรดีล่ะเนี่ย T T
คือม่ายช่ายนึกไม่ออกหรอกนะว่าจะเล่าเรื่องอะไรแต่ ไม่รู้จะเลือกเรื่องไหนมากกว่าวะ T T เรื่องที่คนไม่ค่อยรู้เยอะแต่ถ้ามก้อเล่าแหละ เอาเป็น 5 เรื่องนี้แล้วกันนะ
เรื่องที่ 1 ป็อบ ญ คนแรกที่ชอบตอนประถม T T น่ารัก เรียบร้อยผมยาวประบ่า หน้าอกไม่มีหรอกนะ ไม่รู้ชอบไปได้ยังไง  เอาชื่อเจรงด้วยม่ะ ยังจำได้อยู่ กัญญาทอง หรดาล 55+
เป็นรักแรกเลยมั้ง ม่ายดิไม่ถึงกะรักหรอก เอาเป็น ญ คนแรกที่ชอบแล้วกันนะ แต่ของเค้าดีเจรง (เค้าน่ารักเจรงๆ)
เรื่องที่ 2 ตก...ที่กะเสด กรูก้อไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอารายอ่ะ บ่อ หรือ... เอาเป็นว่าอะไรซักอย่างที่มีน้ำและโคลนแล้วกันนะ  ก้อวันนั้นเป็นงานวันเด็ก นานมากแล้วจำไม่ได้ว่าเมื่อไร เอาเป็นว่ากรูยังเด็ก
ตอนนั้นกรูก้อยังเด็กช่ายม่ะ ก้อเลยไปงานวันเด็กกะพ่อแม่ที่กะเสด ปลื้มมาก
วันนั้นจะมีโชว์น้าต๋อยเซมเบ้ด้วย แบบโคตรอยากดู แต่มันก้อมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น
ด้วยการที่เด็ก+เก๋า+ซ่า มันก้อมีแอ่งๆน้ำ อยู่ก้ออยากจะโดนข้าม โชว์เท่ห์
ก้อกระโดด ปรากฎ ตู้มมมมมมม ดังมาก จนทุกคนต้องหันมามอง
แมร่ง กรู เละทั้งตัว 555 ปีนขึ้นมาแล้ว เป็นลูกหมาตกน้ำ
 แม่ไม่ปลื้มเลยก้อเลยต้องไปล้างตัวแล้วก้อไปดูน้าต๋อยเซมเบ้แบบเปียกๆ
คิดแล้วมันน่าเศร้าเรื่องที่ 3 เมาแบบมีมารยาท เออ เจรงๆ เรื่องนี้ก้อรู้กันเยอะนะ เพราะเล่าให้พวกที่ก๊งด้วยกันฟัง 55+ คือมีอยูทีนึงไปกินเหล้าแบบเมามากมาย ไม่ได้กินข้าวไปก่อนด้วย ไม่ขอบอกว่าที่ไหนแล้วกัน
กินเสดก้อเมาไม่ไหวแล้วโดนหลอกให้แดกไปเยอะ กินเสดเค้าก้อไปกินข้าวกันกรูก้อไป ดีเหมือนกัน เผื่อจะได้อ้วก กินเหล้าเมาแล้วไม่อ้วกนี่มันทรมานมากๆ
ไปถึงก้อนั่งฟุบที่โต๊ะอย่างเดียว ตอนกลับพี่เข้าก้อถามว่า"มึงกลับไหวไหมวะ" กรู "ไหวครับๆ" แล้วก้อขึ้นแท็กซี่ไป
คนเมาก้อต้องนอนช่ายม่ะ แล้วก้อต้องอ้วก
 เหอๆ หลายๆคนคงเดากันได้ถูกแล้วครับว่าต้องมีการอ้วก แต่ ขอโทดผมมีมารยาทครับ ไม่อ้วกบนรถ
กรู : "เอ่อ พี่ครับ จอดหน่อยครับ ผมไม่ไหวแล้วขออ้วกหน่อย" แล้วก้อ อ้วกกกกกกกก
"เสดแล้วครับพี่ไปต่อเลยครับ" ยังงี้ประมาณ 5-6 รอบจนถึงบ้าน
เป็นไงครับเมาแล้วมีมารยาทแบบนี้หาได้ที่ไหน ยัง ยังไม่พอ กลับไปถึงบ้านก้อตีสาม ด้วยความเกรงใจบุพการี ไม่อยากปลุกกลางคัน แต่ปวดฉี่วะทำไงดีวะ
เพื่อนคิดถูกอีกแล้วครับ หน้าบ้านนั้นแหละ ไม่ช่ายแค่ ฉี่นะ อ้วก เชี่ยเจรงๆกรู แล้วก้อนอนบริจาคเลือดอยู่หน้าบ้าน เหอๆ
ปล. ครายที่ไปกินเหล้าอารายยังงี้ก้อขอให้มีสติ+มารยาทแบบผมนะครับ 55+ เรื่องที่ 4 บอกรัก โคตรจะโรแมนติก เหอๆ อันนี้ไม่มีไรมาก นั่งรถเมล์ไปกะเค้าอยู่ดีๆ (คนที่มึงก้อรู้ว่าคราย) นั่งๆอยู่ก้อบอก "เรารัก...." นะ จบ แมร่ง โคตรจะโรแมนติกเลยวะ 55+ เขินโคตร เรื่องที่ 5 ไม่จำเป็นต้องชื่อเรื่อง แต่แม่คงโคตรจะไม่ปลื้ม สาดดดด เรื่องนี้ไม่อยากเล่าเลยวะ แมร่งเชี่ยมากๆ แต่ก้อจะเราให้ฟังล่ะกัน  วันนั้นไปร้าน DEEP ที่ข้าวสาร นัดอีกกลุ่มนึงไว้ ด้วยความเมาอีกแล้ว
กลุ่มนี้เข้าเต้นกันได้ฮาร์ดคอร์มั่กๆ กรูแมร่งด้วยความเชี่ย ก้อเข้าไปเต้นๆด้วย
ปรากฎมีคนนึงก้อเล่นด้วยก้อเข้ามานัวเนีย กระผมด้วยความเป็น ช ไทย ก็เลยท่องกลอนสุนทรภู่เข้าไปเลย
ทั้งกอดจูบ ลูบหลัง แล้วสั่งสอน เหอๆ แต่ว่า ตอนจุบนี่มันแปลกๆวะ มีอะไรมาทิ่มๆด้วย T T
ก้อเลยพยายามจับที่ปาก ก้อมีการปัดป้องเล็กน้อยพอเป็นพิธี กรูก้อเริ่มรู้แหละอะไรเป็นอะไร ตื่นทันที
หลังจากนั้นก้อวิ่งเข้าห้องน้ำไปเลย แมร่ง สาดดดดดดด ไอ้พี่ตัวดี ขอเรียกพี่หัวเห็ด ก้อดันไม่ยอมบอกกรู หัวทวยเจรงๆ
 กรูละเซรงได้ประสบการณ์ที่ดีเจรงๆ
ปล. อ่านเรื่องจบก้อช่วยไปเล่าต่อนะครับ จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์ยังงี้ขึ้นอีกกับชีวิตคราบ หากไม่มีรสนิยม
ปล. ผมไม่ได้รังเกียจนะครับ แต่ไม่ใช่รสนิยมอ่ะ
เรื่องนี้แม่คงโคตรจะไม่ปลื้มอ่ะ
จบแหละเลือกครายดีอ่ะ เอาเป็น 1. อาผีล่ะกัน สะกดให้ถูกๆหน่อยนะเวลาเขียนอ่ะ เด๊วคนอื่น งง 2. เอา ตา ได้ม่ะ จำเราได้ป่าวว้า 3. ไอ้อ้วนสุ หน้าตาเหมือนดาราเกาหลี แต่...
4. น้องอาย เจ้าหญิงผู้เลอโฉมของสำนักพิมพ์แจ่มใสจ้า ช่วยเขียนความอุบาดให้อ่านหน่อยได้ม่ะ อ่านแต่นิยายรักมามากแล้ว
5. ส้มโอ น้องสาวจากครุอาร์ต พี่อยากได้เรื่องอุบาดนะ ไม่เอาเรื่องเศร้า ชีวิตพี่มันเศร้ามากพอแล้ว T T
เจรงๆจะเอาไอ้ไอซ์ แต่ไม่มีสเปซอ่ะ คงเอาเพื่อนเราแหละ 55+ ไปแหละ
January 04 คนเร่ร่อน จรจัด กับวันปีใหม่ T Tปีใหม่แล้วก้อทำไรใหม่กันดีกว่าช่ายม่ะ ??? เริ่มด้วยการเล่าเรื่องเห็ดๆ ของคนหัวเห็ดก่อนเลย
 เป็นกิจกรรมประจำปีของครอบครัวไปซะแล้ว กับการที่ข้าพเจ้าต้องไปโคราช ถ้าไม่ไปคงโดนอัปเปหิ ตัดออกจากกองมรดกแน่ๆ ซึ่งคำพูดแม่ที่ชอบพูดดักคอเป็นประจำทุกปีก้อคือ "ปีใหม่นี่ ห้ามไปนัดครายนะ ยังไงก้อต้องไปโคราช เราไม่ได้ไปกันบ่อย ไปหาปู่ซะบ้าง หัดทำตัวให้เหมือนคนอื่นที่ไปพบหน้าค่าตาญาติพี่น้องของตัวเอง แล้วก้อถ้านัดครายก้อไปยกเลิกซะด้วย" แม่เจ้า ยังกับคำพูดอาญาสิทธิ์ ยังไงกรูก้อต้องไปใช่ม่ะนี่ เออ ไปก้อไปวะ เหอๆแต่ยังดีที่อาผี [เพื่อนคนนึงที่ผอมมากกกกเหมือนไม้เสียบผี] นัดแก๊งค์แมวน้ำ [กลุ่มเพื่อนโรงเรียนเก่า PSM]มารวมตัวไป hang out  กันวันที่ 28 มันก้อโชคดีเลยเป็นการเที่ยวกรุงเทพ ช่วงปีใหม่ในรอบ 3 ปีเลยนะเนี่ย 555+ วันแห่งการท่องเที่ยว[ราตรี]เริ่มแล้ว
28 dec
ย้อนไปคืน 27 หน่อยนึง ตอนแรกนึกว่าพ่อจะกลับบ้าน เลยฝากบอกแม่ให้บอกพ่อให้ปลุกด้วย งงม่ะ 55555 ก้อจะให้พ่อปลุกนั่นแหละ เพราะจะออกไปลั้นล้าๆ ต่างจังหวัดแต่เช้า
แต่ว่า แสดดดดดดดดด พ่อดันเข้าเวรซะนี่ กรุก้อเวรด้วยเลย ตื่นมา 7 โมง สายแล้วๆ พราะต้องเอาของไปให้พี่สาวที่น่ารักคนนึงที่คอนโดอีก กว่าจะถึงหมอชิตก้อ 9 โมงไปแล้ว แม่เจ้า แล้วกรูจะได้อยู่เที่ยวเกาะสีชังกี่ชม.วะเนี่ย คิดแล้วเริ่มเซรงหน่อยๆ แต่ก้อไปแหละ ไปถึงศรีราชา เหอๆ 11 โมง ขึ้นเรือๆ อากาศดีโคตร ไปถึงเกาะก้อบ่ายแหละ หิวข้าวแล้วก้อเลยไปกินส้มตำ เสดก้อนั่งรถเล่นบนเกาะ กำ เพื่อนบอกมีธุระต้องรีบกลับไปทำงาน ก้อเลยต้องออกมาตอนบ่ายสาม สรุปไปเกาะสีชังเพื่อกินส้มตำ 55555 ก้อโอนะเพราะค่ารถ + เรือ + ค่ากิน ประมาณ 400ก่าๆ
พอๆกับกินแถวสยามแหละ คงประมาณนี้แต่ได้เที่ยวนิดหน่อยก้อโอเควะ เหอๆ นัดเพื่อนเวรไว้ตอนทุ่มนึง แต่ว่ารถติดโคตรใช้เวลากลับเกือบ 4 ชม. ว่าจะไปนั่งกินเบียร์กันตรง CentralWorld ซะหน่อย จองไว้ 9 ที่ เริ่มรู้สึกตัวว่าชาติหน้าก้อคงไม่ได้ ตอน 3 ทุ่มก่า หลังจากรอมาเกือบๆชม. ก้อเลยเอาวะไปรัชดาแล้วกัน ตกลงกันนานก้อยังไม่รู้จะไปร้านไหนแต่ในที่สุดก้อสรุปว่าจะไป ซาเล้งกัน สมเป็นคนจรจัดเจรงๆ แต่ตอนนี้สมาชิกในทีม เหลือแค่ 6 คน me ดำ น้องเอ็ม อาผี ไต๋แล้วก้อ อาเต๋อ เลือกที่ได้แบบว่า ถูกใจใช่เลยมากๆ ล้อมหน้าล้อมหลังด้วยสตรีเพศ เอิ๊กๆๆๆๆ แต่แมร่งเหล้าหมดเร็วมากครับ 100 pipers สาดดดดดดดดด ไอ้เชี่ยไอซ์แมร่ง เอะอะ ยกชน หมดแก้วๆ เข้าไปไม่ถึง 1/2ชม.ก้อหมดแล้ว คราวนี้เปลี่ยนแผน ไม่ให้มันชงเอง ชงให้มันแทนยอมเหนื่อยเพื่อประโยชน์และความสุข[ของกระเป๋าตัง]ในภายภาคหน้า พูดถึงเพลงในวันนี้ก้อเปิดได้โดนใจแก๊งค์มากๆ 55555 กินไปได้สักพัก พอจะเที่ยงคืนหลายคนเริ่มออกอาการ เริ่มมีการ windwalk กันแหละ อาผีหายไปก่อนเลย ตามด้วยไอ้ดำ แมร่งแต่ละคน อาผีนี่น่าสงสารสุดโดนไอ้ไอซ์มันมอมเหล้าตายไปแล้วหน้าร้าน เดินเข้าไปถามเป็นไรมั้ย me : เฮ้ยมึงไหวป่ะเนี่ย
อาผี : กรูไม่ไหวแล้ววะ
me : งั้นก้อเข้าไปนั่งข้างในด้วยกันดิวะ ขำขำ จะได้ฟังเพลงด้วย
อาผี : เออไม่เป็นไรวะ เด๊วกรูนั่งข้างนอกเนี่ยแหละ
อ๊วกกกกกกกกกก [ลูบหลังๆ]55555 ถ้าจะไม่ไหวจริงๆ แล้วข้าน้อยก้อเข้าไปนั่งกินข้างในต่อ เที่ยงคืนแหละ โอ้ แม่เจ้า โต๊ะข้างๆ 55555 เหมือนพี่ PR ตาม lounge จะพาเดะๆในสังกัดมาฉลองเลยอ่ะ แด๊นซ์กระจายครับ เหอๆ สักพักเริ่มมีการมาไซ้ครับ ทำไงได้ล่ะ ก้อเลยตามเลย แต่คุณเธอก้อยังรักษาภาพพจน์นะ จับๆก้อมีปัด 55555 เล่นตัว เล่นตัวเจรงๆ เอวร่อนเลย เหอๆ แต่ช่างเหอะวันนี้มากับเพื่อน ขำขำ พอ โต๊ะด้านหลังเริ่มีการเอาหลังมาถู โอ้วววววว แม่คร้าบ ผมจะทนเป็นคนดีได้อีกนานเท่าไรครับเนี่ย 55555 ไอ้ดำเนี่ยก้อหายไปสงสัยไปร่อน แต่ก้อยังไม่สามารถรู้ได้ เพราะมันหายไปเลย เหลืออยู่ 5 คนแหละ ไอ้ไอซ์เริ่มมอมเหล้าโต๊ะข้างๆ เหอๆ ที่มันมอมไม่ใช่ ญ นะ
 เหอๆ เพื่อนกรูแมร่งแต่ละคน เหอๆ และแล้วงานเลี้ยงก้อต้องมีวันเลิกลา แต่ไอ้ไอซ์มันจะไม่ยอมเลิกเอา 55555 จะตามเค้าไป กิ้งๆ อีกแหนะ 55555 อารายไม่รู้กิ้ง สวิงๆ เนี่ยแหละ งงๆ แต่ด้วยที่มันรับปากจะไปดอทกันต่อก้อเลยไม่ได้ไป แล้วก้อแยกย้ายกลับบ้าน แต่ ผมกับคุณไอซ์ยังไม่กลับ ยังกระแดะไปนั่งเล่นเกมต่ออีก เล่นโง่เป็นวัวเลย แต่ก่อนเล่น ก้อต้องกินข้าวก่อนเพราะยังไม่ได้กินไรแต่เย็นแล้ว [ตอนนี้ตีสามแล้วนะ] ไอซ์มันก้อนั่งพร่ำเพ้อตามประสาคนกรึ่มๆ 55555 มีการฝากบอกรักสุดที่รักมันอีกแหนะถ้ามันตายไป 55555 เล่นกันจนถึง 10 โมงเช้า ขณะออกจากร้านก้อเจอเพื่อนอีกคนนึง 55555 มันมาเล่นเกม [ให้ทายคราย] แล้วกลับบ้าน ไปอาบน้ำ นอน เด็กดีมั้ย ถึงบ้านแล้วก้ออาบน้ำ นอน กินนมด้วยนะ เอ่อ 29 dec
หลังจากกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำ กินนม นอน
ตื่นมาอีกที บ่าย 4 โมงเย็น 55555 นอนเที่ยงนะ ก้อเป็นกิจวัตรอีกแล้วที่ต้องเปิดคอม วันนี้จะไปโคราชแหละ เหอๆๆๆๆ กว่าจะได้ออกจากบ้านก้อประมาณ 6 โมงเย็นแหนะ เหอๆ คุณที่เคารพของข้าน้อย เอ่อ ไม่ทราบว่าจะย้ายบ้านหรือยังไง ขนของไปแบบว่า อยู่ได้เป็นปีแต่ก้อไม่มีครายจะสามารถพูดอะไรได้หรอกนะ แม้กระทั่งพ่อ เกียร์มัวเจรง วู้วววววววววววว ได้ไปเส้นทางใหม่ เส้นทางพิเศษ จำชื่อไม่ได้อ่ะ เพราะมันฟรีพ่อเลยเลือกไปทางนี้ ถ้าไม่ฟรีก้อคงไม่ไป ไปทางเดิม รังสิต-สระบุรี-โคราช 555+ โดนหลอก 555+ แรกเหมือนจะเร็วมาก แต่ก้อไปติดอยู่ดี กลายเป็นเดินทาง เกือบ 4ชม. จากปกติอยู่ที่ประมาร 3 ก่าๆ นั่งฟังเพลง กินถั่ว จนเบื่อ ไปถึงโคราชก้อย้ายบ้านเข้าที่พัก บ้านเจรงๆ เพราะ อย่างที่บอกของเยอะมาก วันนี้หนาวมาก พอๆกับตอนไปอ่างขางเลย ประมาณ 6 องศา อ่ะ นอนไม่หลับเลย สรุปวันนี้นอนไม่พอ เพราะหลับๆตื่นๆ ต้องไปนอนต่อตอนเช้า 30 dec
ตื่นมาขี้ตาเต็มเลย แมร่งนอนไม่พอเจรงๆ
 วันนี้ทำไรมั้งวะเนี่ย เริ่มเบลอๆ อ๋อ ก้อทั้งวันก้อไม่มีไรนะ ออกไปเดินตลาดย่าโมตอนเช้า 6-7 โมงเพื่อออกหาอาหาร แล้วก้อกลับบ้าน ด้วยความที่อยู่ว่างๆไม่ได้ต้องหาอะไรทำ เที่ยงๆเริ่มไม่มีอะไรทำก้อเดินไป The Mall ว่าจะไปดู night at the museam เดินไปถึงชั้นโรงหนังแล้วล่ะ เค้ามีรับบริจาคโลหิตด้วย ก้อเลยไปบริจาคซะหน่อย เหมือนได้ขึ้นสวรรค์  ping ping 555+ เห็นป่ะ บอกแล้วเป็นคนดี พอดูเสดก้อมา kill ต่อเลย THOD IV แมร่ง เมื่อยโคตร นิ้วตุ่มขึ้นเลย เล่นจนถึงทุ่มนึง ตั้งแต่กี่โมงไม่รู้อ่ะ แต่รู้ว่านานมาก กลับมาถึงบ้าน ก้ออ้อนพ่อกะแม่ ไปเดินไนท์กันเถอะ แล้วก้อได้ไปสมใจ เดินเจรงๆ ไม่ได้ซื้อไรเลย คนที่เคยไปเดินก้อคงจะรู้แหละนะ ว่ามันไม่มีไรขายเท่าไรหรอกไม่วง่าจะไนท์ที่ไหนก้อตามเสดก้อกลับมาดูหนังแล้วก้อนอน เพราะไม่มีไรจะทำแหละเก็บแรงไว้ใช้พรุ่งนี้แหละ 31 dec - 1 jan
วันนี้แหละ เร่ร่อนจรจัดของเจรง ก้อไม่มีไรมากมายตอนแรกแปลนว่าจะไปแรดๆข้างนอกกะเห็ดกร 555+ ตอนใกล้เที่ยงคืน แต่กลัวออกไม่ได้ก้อเลยไปตั้งแต่ 2 ทุ่ม ปรากฎมีข่าวประกาศว่า กรุงเทพเป็นสนาม B&B ไปแล้วเลยไม่ไปแหละไป count down ร้านเกมเนี่ยแหละวะ ปลอดภัยไร้กังวลแน่อยู่ได้ทั้งคืนด้วย คงไม่มีเหตุให้กรูต้องลำแบกหรอกนะ ด้วยความที่ปีที่แล้ว ร้านมันเปิดทั้งวัน ก้อนึกว่าปีนี้ก้อคงเปิดทั้งวันอีก โทรศัพท์แบตก้อหมดแล้วด้วย เด็ดมาก ปรากฎโดนที่ร้านไล่ออกมา
พี่เจ้าของร้าน : คือน้องครับ คือร้านจะปิดแล้ว
me : ไม่ได้เปิดทั้งคืนหรอพี่ ปีที่แล้วก้อเปิด
พี่เจ้าของร้าน : อ๋อไม่อ่ะคร้าบร้านพี่เปิดถึงแค่ตีสอง น้องไปเล่นร้านไหนมาล่ะ
me : ครับๆ ไม่เป็นไรครับ เด๊วออกแล้วคร้าบ [เยดดดดดดดดดดด ซวยแล้วกรู ที่บ้านก้อปิดแล้วแน่ๆ เอาไงดีวะเนี่ย]
ก้อเดินเร่ร่อนหาร้านเน็ต หิวก้อหิว ไปกินข้าวก่อนแล้วกัน กินเสดเริ่มโดนข้าศึกจู่โจม แม่เจ้าาาาา อ่า เจอร้านพอดีเลย
กิ๊งก๊อง กิ๊งก๊อง
me : เออโทดนะคร้าบมีดอทป่าวคร้าบ
ป้าเจ้าของร้าน : ร้านปิดแล้วคะ ตอนแรกก้อว่าจะเปิดโต้รุ่งอยู่แหละ แต่ตำรวจที่นี่เค้าให้ร้านปิดไม่เกินตีสอง
me : เอ่อ หรอคร้าบ ไม่เป็นไรคร้าบ เอ่อ
โทดนะคร้าบ ขอเข้าห้องน้ำได้มั้ยคร้าบป้าเจ้าของร้าน : ข้างหลังเลยจ๊ะ ตามสบายนะจ๊ะ [กรั๊กๆๆ ป้าเค้าแอบขำกรู เห็นคนปวดอี้แล้วขำหรอไงฟระ ตัวเองไม่เคยปวดหรอไง]
me : ฟู่ๆ ขอบคุณมากคร้าบ วิ่งอย่างรวดเร็ว
ขณะอยู่ในส้วม ก้อคิดว่าเอาไงดีวะ แมร่งสงสัยปิดกันหมด แล้วกรูจะไปอยู่ไหนวะเนี่ย เดินหามาตั้งหลายร้านไกลก้อไกล เหนื่อยก้อเหนื่อย เอาวะ ลองกลับบ้านดูดีกว่าเพื่อจะยังมีคนตื่นอยู่ ถึงรู้ว่าจะเป็นความหวังที่แห้งแล้งก้อเหอะ ว่าแล้วก้อเดินกลับบ้าน ด้วยใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วย ความง่วง +เมื่อย +เหนื่อย ไม่ค่อยหวังอะไรเท่าไรแล้ว ลืมไป หนาวมากๆด้วย เพราะตอนออกมาดันกระแดะใส่ขาสั้น แสดดดดดดดดดด แถมรองเท้ายังมากัดกรูอีกนะเป็นปีใหม่ที่ประทับใจมากๆเลย และแล้วก้อถึงหน้าบ้าน เงียบสนิท !!! เฮ้อ !!! เอาไงดีวะเนี่ย เดินไปเดินมาแล้วกัน เด๊วก้อเช้า ขณะเดินก้อเห็นคนข้างถนน เห็นแล้วก้อเหมือนดูกระจก แมร่งกรูนี่ยังกะคนจรจัดเลย
อยากจะร้องไห้เจรง แมร่งไม่ไหวแล้วเว๊ยหาที่นอนแถวนี้ก้อได้วะ ตกลงเอาตามนี้แล้วนะ ตอนนั้น แต่ด้วยความฉลาดอันน้อยนิด + กลัวเสื้อผ้าเปื้อน + บังเอิญเจอรถกระบะอยู่ 555+ เสร็จโจร วันนี้ขอยืมรถนอนหน่อยนะคร้าบ [ขโมยเชี่ยๆ] ว่าแล้วก้อขี้นไปนอนอย่างไม่ละอายเท่าไร แต่ด้วยความไม่ประมาท+ฉลาดรึป่าวไม่รู้+กลัว เด๊วตื่นมา เจ้าของเค้าจะมาก่อนแล้วขับพาไปขาย ยิ่งหน้าตาดีๆอยู่ 555+ ก้อเลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 6โมง ตอนนี้ตีสามครึ่งแล้ว แล้วก้อนอนหลับไป ด้วยความหนาว ตี 4 ครึ่งก้อต้องตื่น แมร่งเอ๊ย ลำบากกว่า ร.ด.ปี 4 อีก อารายวะเนี่ยกรู ปีใหม่นะเว๊ย ปีใหม่ ขนาดปีใหม่ยังเจอยังงี้ ทั้งปีจะขนาดไหนวะเนี่ย กลับบ้านดูดิ เผื่อมีคนตื่นแล้ว เค้าบอกว่าคนแก่นอนน้อย ฉะนั้นแม่ตรูก้อน่าจะตื่นแล้ว ไปถึงก้อตี 5 เดินไปเดินมาตี 5ครึ่งแล้วนะ ตื่นซะทีซิ 6โมงแล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองหรอไง ไม่ห่วงลูกชายคนเดียวหรอไงครับ โอ๊ยไม่ไหวแล้ว ง่วง ง่วง ง่วงเว๊ย กรูจะหลับแล้ว สาดดดดดดด คิดถึงเตียงอุ่นๆ ผ้าห่มฟูกนุ่มๆ หมอนข้าง สาวข้างๆ เอ๊ะยังไง โอ๊ย แมร่งๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้วเดินเข้าไปแถวย่าโมใหม่ดิ เผื่อฟลุ๊คเจอร้านแล้วก้อฟลุ๊คเจรงๆ มีร้านเปิดอยู่ ก้อเข้าไปเสด ตอนแรกกะนอน กำที่ร้านดันมี camfrog อีกนะ 555+ เลยไม่ได้นอนเลย นั่งเล่นยาวเลยทีนี่ ถึง 11 โมง กลับมาบ้านโดนไรมั่งคงไม่ต้องบอกนะ แต่คำพูดที่เด็ดสุดก้อคงเป็นคำพูดของท่านแม่อีกตามเคย "เนี่ยไงกรรมมันตามทัน ไม่ยอมเชื่อฟังบอกให้อยู่กับครอบครัวไม่เชื่อแล้วเป็นไง อยู่ที่บ้านสบายๆไม่ชอบ ชอบความลำบาก" ว่าจะเถียงซะหน่อยก้อผมเป็นมาโซนี่คร้าบ จะให้ชอบความสบายได้ไง ก้อกระไรอยู่นะเนี่ย เหอๆ ถึงบ้านปุ๊บก้อสลบไสลยังกะไปโดนรุมโทรมมา สภาพมอมแมมเหมือนเด็กข้างถนนเลย  เหี่ยวมากๆ คราวนี้ อาบน้ำ นอนเลย กินนมไม่ไหวแล้ว แล้วก้อเดินทางกลับกรุงเทพ ดีที่รถไม่ติดเมื่อขาไป ใช้เวลาไม่นานก้อถึง ไม่เหมือนขามา เหอๆ คงเพราะหลายคนคงยังอู้อยู่แน่ๆเลย 2 jan
เหอๆ วันนี้ ยังกระแดะออกไปเล่นบริดจ์อีกนะกรู เหอๆ เหนื่อยจะตาย แต่ด้วยความกระสันต์ไม่ได้เล่นนาน ก้อเสียงหัวใจมันบอก อาจไม่ค่อยพอ brabrabra 555+ ก้อเลยไปเล่น |
|
|
